Biografia
Emily Elizabeth Dickinson urodziła się w roku 1830 w Amherst, w domu wzniesionym przez jej dziadka, prawnika Samuela Fowlera Dickinsona, iw szóstej linii potomka pierwszych osadników doliny Connecticut. Ojciec Emily, Edward, kierował w Amherst biurem adwokackim, brał żywy udział w polityce, sprawował przez wiele lat (1835-1872) funkcję skarbnika miejscowej uczelni. W roku 1828 poślubił Emilię Norcross. Emilia Dickinson przyszła na świat jako drugie z kolei ich dziecko, po Williamie (1829-1895), a przed swoją młodszą siostrą Lavinią (1833-1899).
Obie panny Dickinson wie wyszły za mąż, pozostały w domu przy rodzicach, a po śmierci ojca od roku 1875 opiekowały się chorą maltką przez siedem lat, aż do jej śmierci. Brat ożenił się i zamieszkał w sąsiedztwie.
Emily była dziewczyną żywą, smukłą, ale jak wówczas uważano, nieładną, jedyną jej ozdobą były podobno bujne kasztanowate włosy.
Sądząc z tonu jej młodzieńczych listów (z okresu od 12 do 18 roku życia), odznaczała się naturalnym dowcipem, interesowała się ludźmi i lubiła czytać. Uczęszczała do szkoły w Amherst, a w 16 roku życia została przyjęta do Mount Holyoke Female Seminary w pobliskim South Hadley. W uczelni tej jednak niedługo czuła się dobrze, po części na skutek forso-163 warnego tam czynnego modelu "chrześcijaństwa" (słynna anegdota o jej krnąbrności), częściowo z tęsknoty za domem. W następnym roku nie powróciła już do tej szkoły.
Nigdy więcej nie opuszczała Amherst, wyjąwszy krótką podróż do Waszyngtonu (1855) w odwiedziny do ojca, zajętego wówczas pracą w Kongresie, i dyktowanym koniecznością pobytem w Bostonie i Cambridge, gdzie spędziła letnie miesiące w latach 1864 i 1865 dla kuracji oczu.
Pisać wiersze zaczęła Emily przypuszczalnie zaraz po powrocie z Mount Holyoke, zachęcona do tego przez młodego studenta prawa, zatrudnionego w biurze ojca, Benjamina Newtona, z którym legenda często łączy ją uczuciowo. Młody człowiek jednak w roku 1850 przeniósł się do Worcester w Massachusetts, ożenił się, i wkrótce, bo po trzech latach, zmarł. Emily zachowała pamięć o nim jako o swoim pierwszym przewodniku i doradcy, pisać jednak na serio zaczęła dopiero od roku 1858, zbierając wiersze w małe "tomiki", zszyte z kilku arkuszy papieru listowego. Prawdziwy rozkwit jej twórczości przypada na rok 1862. Niemal wszystko, co napisała, powstało do roku 1866.
